Waarom voorbeelden helpen (en waarom ze ook gevaarlijk zijn)

Een bedrijf van 650 medewerkers zat met een strategie die op papier prachtig was en in de praktijk niet landde. De directeur had hem vijf keer gepresenteerd. Niemand gedroeg zich ernaar.

De briefing was vaag: 'we willen de strategie levend maken'. Wij draaiden dat om. Wat als we de strategie niet meer presenteren, maar de collega's hem zelf laten ontdekken?

Wat we maakten: een middag waarin elke collega door vijf kamers liep. In elke kamer zat één onderdeel van de strategie verstopt in een opdracht die ze moesten doen. Geen uitleg vooraf. Geen PowerPoint. Pas in kamer vijf, bij de directeur, kreeg iedereen de hele strategie op papier en zag de puzzel samenvallen.

Boodschap: onze strategie is niet iets wat we zeggen, het is iets wat we doen. Mechanisme: de kamers zelf, waarin iedereen de strategie aan den lijve ondervond. Resultaat: maandag na het evenement had bijna iedereen het over de strategie, en voor het eerst in goede zin.

Het concept heette niet 'Escape Room Strategie' of iets vergelijkbaars. Het concept had geen sexy titel. Het concept was het mechanisme. Dat is wat een concept sterk maakt.

Een familiebedrijf bestond 75 jaar. De opdrachtgever wilde het vieren, maar vreesde dat het een ongemakkelijke avond zou worden: de directie op het podium met holle tekst, iedereen applaudisseert, klaar.

Wij vroegen: wat is het verhaal dat nog niet is verteld? Bleek: de vorige generatie, die het bedrijf had opgebouwd, stond nooit echt in het zonnetje omdat het ongepast voelde om zelfverheerlijking te doen.

Wat we maakten: een avond waarin de 75 jaar geschiedenis werd gespeeld door zeven acteurs, in zeven korte scènes die elk een cruciaal moment uit de bedrijfsgeschiedenis uitbeeldden. Geen acteurs die een tekst leerden, maar acteurs die gesprekken improviseerden met echte anekdotes uit interviews met oud-medewerkers.

Boodschap: onze geschiedenis is niet een lijst met jaartallen, het is een reeks mensen die keuzes hebben gemaakt. Mechanisme: de scènes zelf, die historische keuzes tastbaar maakten. Het resultaat: drie oud-directeuren die in tranen uitbraken, een zaal die stil was op de goede manier en een jubileumboek dat daarna alsnog werd gemaakt omdat iedereen het nu wilde lezen.

Een salesteam van 180 mensen had een kick-off nodig voor het nieuwe jaar. De vorige kick-off was een dag in een zaal met sprekers en een diner. Niemand wist maandag nog waar het precies over ging.

De opdracht: zorg dat deze kick-off wel landt. De boodschap was 'we gaan van verkopen naar adviseren'. Moeilijk, want dat klinkt voor een salesteam bijna bedreigend.

Wat we maakten: de kick-off begon met een escape experience, waarin teams van acht mensen een klantprobleem moesten oplossen. De teams die probeerden een product te verkopen, strandden. De teams die doorvroegen en adviseerden, kwamen eruit. Geen uitleg vooraf. De les kwam vanzelf.

Daarna was er een plenair moment waarin de CEO niet vertelde dat ze van verkopen naar adviseren gingen, maar vroeg wat iedereen net had geleerd. Het hele verhaal kwam uit de zaal.

Boodschap: als je beter luistert, verkoop je meer. Mechanisme: de escape experience waarin slecht luisteren letterlijk strafte. Resultaat: een kick-off waarin het team zelf de boodschap formuleerde. Dat blijft hangen.

Als je de drie voorbeelden naast elkaar legt, zie je vier patronen.

Eén: de boodschap staat voor het mechanisme. In alle drie gevallen begonnen we bij de vraag wat mensen maandag anders moesten doen, niet bij de vraag wat leuk zou zijn.

Twee: de uitvoering dwingt het inzicht af. Mensen werden niet verteld wat de boodschap was. Ze beleefden hem, en formuleerden hem daarna zelf. Dat is veel krachtiger dan welke speech dan ook.

Drie: er was altijd een risico-element. Bij voorbeeld één: wat als mensen niet snappen dat die kamers de strategie zijn? Bij twee: wat als de acteurs niet emotioneren? Bij drie: wat als het team het niet oppakt? Een concept zonder risico is bijna altijd een concept zonder impact. De durf zit in het nemen van dat risico.

Vier: de titel was nooit het concept. Als je de voorbeelden reduceert tot een naam, lijken het niks. Maar het was ook nooit de naam die werkte, het was het mechanisme.

Lees meer over mechanismen als kern van een concept →

Goede vraag. Het korte antwoord: je kopieert geen concept. Je kopieert het denkproces.

Begin altijd bij wat je maandag anders wilt zien. Vertaal dat naar een boodschap van één zin. Bedenk welk gedrag die boodschap vraagt. Verzin een situatie waarin dat gedrag echt ontstaat, niet gespeeld.

Dan pas bedenk je wat daarbij hoort: locatie, sprekers, decor, muziek. Al die keuzes moeten ondersteunend zijn aan het mechanisme. Nooit andersom.

Een valkuil waar veel mensen intrappen: ze zien een mooi voorbeeld van een ander bedrijf en willen dat namaken. Dat werkt zelden. Het voorbeeld klopte omdat het precies paste bij de context, de mensen en de boodschap van dat moment. Jouw context is anders.

Wat je wel kunt meenemen is het niveau van ambitie. Als je ziet dat een concept iets echt kan verschuiven in een bedrijf, ga je zelf ook niet meer genoegen nemen met een dag met een leuke titel. Dat is de waarde van voorbeelden.

Wij zijn een bureau dat concepten bedenkt én uitvoert. Dus als je hulp zoekt bij het vertalen van jouw situatie naar een eigen concept, weet je ons te vinden. Zo pakken wij dat proces aan →

Wil je sparren over concept voorbeelden voor een zakelijk evenement en wat dat voor jouw volgende event kan betekenen? Stuur ons een bericht. In een kort gesprek horen we je vraag en geven we eerlijk antwoord of er iets scherps in zit.

Wij werken door heel Nederland voor bedrijven van 150 tot 2.500 medewerkers. Voor kick-offs, jubilea, familiedagen, strategie-events en alles wat ertussen valt. Altijd met eigen concept en eigen productie.

Mail ons op hallo@live-impact.nl. Of bel direct.

Serieus Leuk.