Skip links

Sluiting Maasziekenhuis
Sluiting Maasziekenhuis
Sluiting Maasziekenhuis
Sluiting Maasziekenhuis
Sluiting Maasziekenhuis

Sluiting Maasziekenhuis

Hoe kun je een afscheid organiseren van een ziekenhuis dat meer dan veertig jaar dienst heeft gedaan als regionale baken van zorg, waar verplegers en patiënten lief en leed met elkaar hebben gedeeld en wat daarmee tegelijkertijd gevuld is met emotionele verhalen ?

Mag het licht uit ?

Het Maasziekenhuis is sinds kort verhuisd naar een splinternieuw pand dat zich op kleine afstand van het oude gebouw bevindt. Om alle medewerkers van Pantein de gelegenheid te geven afscheid te nemen van “hun” oude en lege ziekenhuis, en tegelijkertijd de twee locaties met elkaar te verbinden, bedachten we samen met het Maasziekenhuis het concept “Mag het licht uit”. Na een feestelijke middag met activiteiten als o.a. brancard-races en bowlen in de lege gangen, verzamelden zeshonderd medewerkers zich rond de klok van half tien op het plein voor de vijf grote gebouwen van het oude ziekenhuis. We hadden voor dit afscheid alle lampen die we maar konden vinden, aangezet. Het was een zee van licht. Centrale thema in de show was het nummer “Mag het licht uit” van De Dijk. Op de maat van die muziek gingen bij elk refrein steeds in één van de vijf gebouwen alle lampen in dat gebouw uit. Kippenvel.

Verbinding tussen oud en nieuw

Nadat de lampen in het laatste gebouw (de hoofdlocatie) waren gedoofd, tekende een laser de kernwaarden van het Maasziekenhuis op het inmiddels donkere gebouw. Maar : Zonder historie geen toekomst. Als klapstuk maakte een andere laserstraal vanaf het dak verbinding met het drie kilometer verderop gelegen nieuwe ziekenhuis. Hier werd de straal door een grote ballon opgevangen.

Op deze manier ontstond een moderne, symbolische verbinding tussen het oude en het nieuwe pand. Uren na de show was in de heldere avondschemering van Boxmeer nog steeds de lichtbundel te zien die oud en nieuw bij elkaar bracht. Het evenement zorgde voor flinke aandacht van de pers.


Team : Rolf Robin

Return to top of page